Studija slučaja upravljanja deponijskim gasom

Apstrakt

Deponijski gas nastaje kao proizvod anaerobnog razlaganja biodegradabilnih komponenti ostatka komunalnog otpada na deponiji i prosečno sadrži oko 50-55% metana i 45-50% ugljen-dioksida. To znači on predstavlja obnovljivi izvor energije, ali se može posmatrati i kao značajan izvor gasova sa efektom staklene bašte. Cilj upravljanja deponijskim gasom je najpre sprečavanje zagađenja koje on može uzrokovati, a nakon toga i iskoristiti njegove potencijale kao izvora energije. Istovremeno, podatke o količinama generisanog i emitovanog gasa potrebno je dostaviti nadležnim organima koji se bave životnom sredinom. Prvi korak u procesu projektovanja sistema za iskorišćenje deponijskog gasa je određivanje raspoloživih količina gasa. Osim toga, sa stanovišta upravljanja otpadom, neophodno je imati i uvid u predikcije o generisanim količinama gasa u nekom vremenskom periodu. Cilj ovog rada je prikazati na studiji slučaja metodologiju za efikasno upravljavljanje deponijskim gasom na primeru regionalne deponije. Ona ima dve osnovne funkcije: a) praćenje količina i sastava odloženog otpada, kao i vremena njegovog odlaganja što ima za posledicu izračunavanje količina generisanog deponijskog gasa dostupnog za iskorišćenje i b) predviđanje budućih količina gasa.